กว่าจะเป็นทุกวันนี้

กว่าจะมาถึงทุกวันนี้

กว่าจะได้ดั่งตั้งใจทุกวันนี้

เราเริ่มต้นกัน เมื่อ 4 ปีกว่าๆที่แล้ว เราเจอกันครั้งแรกๆ ตอนอยู่มหาลัย ตอนนั้นมีแค่เรากับต๊อบ เพียงสองคน กัับความฝันเต็มเปี่ยม ความต้องการมากล้น และความฉงนงงงวยว่าจะไปทางไหน อย่างไร และยังไง

เราเริ่มทำเพลงกัน ด้วยความไม่รู้จัก เราเริ่มหาสมัครพรรคพวกกันด้วยความไม่รู้เท่า เพลงสองสามเพลงแรกที่ทำกันสองคน เต็มไปด้วย ความไม่เข้าใจ การลองผิดลองถูก และช่องว่างในภาษาและบทเพลง มันไม่ใช่เพลงที่ดี และเป็นเพลงที่ยังไม่มีใครฟัง เราไขว่คว้าหาโอกาสกันเหลือเกิน

เคยมีโอกาสเข้ามา ในช่วงแรกๆที่ทำงาน แต่ก็เป็นโอกาสอันหอมหวานที่เต็มไปด้วยยาพิษ สีสวยดั่งขนม แต่กัดกินไปด้วยรสขม ซึ่งทำให้เราไม่สามารถกลืนมันลงคอไปได้ 1 ปีแรกกับความไม่ลงตัวในทุกๆด้านของโอกาส และจุดหมุ่งหมาย เราต้องการคนเติมเต็ม อย่างมากมาย

ณ ขณะที่เราเลี่ยงความฝันไว้ เลี้ยงอุดมคติไว้ดูเล่น เรายังร่ำเรียนอยู่ในรั้วมหาลัย เรายังแบมือขอเงินจากบุพการีผู้ปกครอง เราไม่เดือดร้อน เราอยู่ได้ เราเรียนอย่างสนุก ทำเพลงอย่างสนาน และได้มาซึ่งเพื่อนใหม่คนแรก "เกียง" เกียงเป็นมิตรสนิทของต๊อบตั้งแต่แรกเริ่มวัยคึกคนองในรั้ว มัธยม เราดีใจเราได้เพื่อนใหม่มาขยายความอุดมคติของเราสอง เราเริ่มมีช่องว่างน้อยลง เรามีแขนขาเพิ่มมากกว่าแต่ก่อนที่มีเพียงสอง และแน่นอนอย่างที่สุด เราได้ทำเพลงกันต่อ

เราหวังให้เกียง มาเติมเต็มในเนื้อหาและสำเนียงเสียงภาษา เรามีความหวังมากขึ้นและไม่รอช้า กับการชักชวน แว๊ตเข้ามา จากกลุ่มๆคนเล่นดนตรีด้วยกัน

เราเจอกันครั้งแรก ที่ห้องซ้อมดนตรีเก่าๆ ใจกลางกรุงเทพ เราไม่รู้จักกันมาก่อน เราไม่รู้จักเกียง เกียงไม่รู้จักเรา เราไม่รู้จักแว๊ต แว๊ตไม่รู้จักเกรียง ต๊อบไม่รู้จักแว๊ต ต่างคนต่างไม่ค่อยรู้จักกัน เราจำได้ว่าเรา เอาเพลงของวงฝรั่ง มา Cover เล่นกัน เรายังไม่มีเพลงของตัวเอง เราช่วยกันบรรเลง จนบางเพลงเกือบจะบรรลัย ด้วยความไม่คุ้นหูไม่คุ้นตา เราซ้อมกันบ้างในแต่ละอาทิตย์ เริ่มคุยกันบ้างในแต่ละวัน และเริ่มทำเพลงกัน ในแต่ละโอกาสที่เจอกัน เราเดินไปอย่างช้าๆ ไม่มั่นคง ไม่น่าสนใจ และไร้ทิศทาง เป็นเวลาเกือบหนึ่งปี

ขึ้นปีที่สอง เราสี่คนมีอุดมการณ์อันสละสลวยเดียวกัน เราอยากมีเพลงของเรา เราอยากมีวันของเรา และเราอยากมี ตัวตนของเรา แต่จังหวะที่สองนี้เริ่มจะไม่สวยหรูมากขึ้นเรื่อยๆ เราเริ่มไปจับงานประจำ งานที่กัดกินสมองและเวลาในการทำเพลงมากมายเหลือคณานับ ต๊อบ เริ่มงานดนตรีกลางคืนเต็มตัวหลังจากเรียนจบ เกรียงก็เช่นกัน แว๊ต ลุยงานเรียนด้านวิศวะ อย่างหนัก ต่างคนต่างโดนกัดกินเวลาไปทีละน้อย ทีละน้อย

และความไม่ตรงกันด้านชีวิต ความไม่ตรงกันด้านความไม่รู้จัก และที่สำคัญที่สุดคือ เราต่างตั้งคำถามให้กับตัวเองว่า "เราจะทำเพลงกันไปทำไม" ในเมื่อไม่มีค่ายอยู่ ไม่มีเพลงที่ดีของตัวเอง ไม่มีเวลา ไม่มีแรงกระตุ้นมากมายในการทำ และไม่มี เวทีที่จะไปเล่น เราต่างค่อยๆออกห่างกันไปทีละก้าว ละก้าว เราจำได้ จำได้ดีมากๆ เราทำงานวันจันทร์ ถึง วันศุกร์ และวันเสาร์ เป็นวันที่เราจะได้ซ้อมดนตรีได้ทำเพลงกัน เราเฝ้ารอวันเสาร์นี้ ทุกๆอาทิตย์อย่างหมกหมุ่นและใจจดใจจ่อ โดยหวังว่าอย่างน้อย ในหนึ่งอาทิตย์ได้มีเวลาคลุกอยู่กัยมัน เพียงแค่ "2 ชั่วโมง" ก็เพียงพอแล้ว แต่ในความเป็นจริงมันไม่เป็นเช่นนั้น เพื่อนๆ เริ่มไม่ว่างในวันเสาร์นั้น เพื่อนๆเริ่มหาเหตุผลในการออกเดินทางมาซ้อมว่าจะทำไปเพื่ออะไรและทำไม จากอาทิตย์ละ 2 ชั่วโมง 4 วัน ค่อยๆกลายเป็น เดือนละ 2 ชั่วโมง และกลับกลายเป็น 2 - 3 เดือน 2 ชั่วโมง เราเข้าใจเพื่อนทุกๆคน ถึงเหตุผลต่างๆที่ทำให้การพบปะกันนั้น น้อยลงและหมดค่า เพราะลึกๆแล้ว เราก็คิดเหมือนๆทุกๆคนเช่นกัน ว่า "เราจะทำไปทำไม" เราจะมาซ้อมทำไม ทำเพลงไปเพื่ออะไร ในเมื่อไม่มีโอกาสและหนทางใดๆ "เลย" ที่จะมาตอบสนองสิ่งที่เราทำอยู่ในทุกวันนี้ เรายังจำได้ แว๊ตเคยโทรหาเรา บอกเราว่า ให้หาคนอื่นแทนไหมด้วยเหตุผลอะไรเราจำไม่ได้... เกียงเริ่มไปได้สวยกับวงที่เล่นกลางคืนด้วยกันและเริ่มแต่งเพลงกับเพื่อนๆใน วงมากขึ้น ต๊อบเริ่มมี โปรเจ๊คกับเพื่อนในวงอีกวงหนึ่งเช่นกัน

เรากำลังจะยอมแพ้ เราจำบรรยากาศ ณ เวลานั้นได้ดี บรรยากาศในห้องซ้อม ซึ่งเป็นห้องซ้อมเล็กๆในโรงรถ ของเพื่อน ห้องซ้อมที่ทำกันขึ้นมาเอง ห้องซ้อมที่มีความสูงของเพดานห้องที่รองรับอากัปกริยาของการนั่งเพียงอย่างเดียว ห้องซ้อมที่กลองหันหน้าเข้าผนัง ห้องซ้อมที่ไม่มีอุปกรณ์อะไรสมบูรณ์ ห้องซ้อมที่เราสามารถซ้อมได้หลายๆชั่วโมงโดยที่เพื่อนเราคิดเงินแค่เพียง ไม่กี่ร้อยบาท เรานั่งกันเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรกัน เพราะไม่มีสิ่งใดจริงๆ ที่อยากจะเอื้นเอ่ยออกมา.....

เราว่างเปล่า...

ณ วันเวลาดังกล่าว เรานั่งลงที่สถานีรถไฟฟ้าที่หนึ่ง พร้อมกับเบียร์อุ่นๆ 1 ขวด หันหน้าออกจากตัวสถานี มองผ่านช่องว่างแคบๆของรั้วกั้นลงไปสู่ถนนเบื้องล่างกับแสงไฟยามค่ำคืน เราเพิ่งเลิกงาน เรานั่งอยู่ที่นั่นนานเท่าไร ไม่มีใครรู้ รวมถึงตัวเรา เราเหนื่อยหน่ายจากหน้าที่ที่เราทำ เราเหนื่อยหน่ายจากสิ่งที่เราเป็น เราอ่อนล้าจากความฝันและอุดมคติ เราอ่อนแรงจากทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว เรานั่งเงียบสงบลงเรื่อยๆ จากสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา จากยามสถานีที่ไม่กล้าเข้ามาต่อว่า เราหยิบสมุดจที่เต็มไปด้วยเนื้อเพลงอันรกรุงรังขึ้นมา และเริ่มเขียน เขียน และ เขียน.....

"กับชีวิตที่ต้องอดทน กับตึกรามที่ไม่เหมือนคน...."

เรากลับมาบ้าน นั่งลงหน้า คีย์บอร์ด ราคาถูกที่ใกล้ชำรุด เสียงทำนองดั่งขึ้น

"เนิ่นนานที่ชีวิต ต้องเดินทาง".......

เราโทรหาทุกคนในวันถัดมา ในวันที่เราใกล้ชำรุดเหมือนกับ เปียโนตัวนั้น......

ติดตาม Update ข่าวสารเกี่ยวกับพวกเรา และรูปภาพตามงานต่างๆและตารางงานแบบละเอียดได้ที่นี้เลย....www.artfloor.ning.com

บทกวี SCOOP แนะนำ 2 เพลง มหานคร และ เปียโน

มหานคร


MVเพลง เปียโน